ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼, ਪੜ੍ਹੋ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ…
ਜਦੋਂ ਭੋਗਪੁਰ ਜਲੰਧਰ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਪਟਿਆਲ ਦੇ 25 ਸਾਲਾ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ 10.09 ਸੈਕਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨੈਸ਼ਨਲ ਰਿਕਾਰਡ (ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ) ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਦੀ ਇਸ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਪਰ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੌੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਰਿਟਾਇਰਡ ASI ਅਤੇ ਵਾਲੀਬਾਲ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ, ਲਈ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦਾ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੱਪ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ। ਕਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬੜੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ, “ਬੜੀ ਜਲਦੀ ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਜਿੰਨੀ ਸਪੀਡ ਫੜ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਫੁਰਤੀਲਾ ਸੀ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਛੋਟੇ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਚਿੰਤਕ ਉਸ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦਰਜ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੋਚ ਸਰਵਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਮਲਜੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਸੀ: “ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਇੰਡੀਆ ਦਾ ਟਾਪ ਦਾ ਪਲੇਅਰ ਬਣੇਗਾ।” ਕੋਚ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਘਰ ਕਰ ਗਏ। ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਕੋਚਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਖਰਚਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੈਸੀਅਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।”
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਲਈ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਲੰਮਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਲਈ 5,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਸਕੂਟੀ ਖਰੀਦੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਚ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸਕੂਟੀ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿੱਕ-ਸਟਾਰਟ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਕੂਟੀ ਖਰੀਦ ਲਈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਚੰਗੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੋਚਿੰਗ ਲਈ ਭੋਗਪੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕਮਰਾ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਵੁਕ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੀ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?”
ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਚਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਲੰਧਰ ਆਰਟਸ ਐਂਡ ਸਪੋਰਟਸ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕੋਚ ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੈਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੈਂਪੀਅਨ ਰਨਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਸ ਮੁਕਾਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, “ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਹੁਣ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁਪਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਲਈ ਓਲੰਪਿਕ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਦਿਆਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਦੌੜ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢਿਆ ਜਿਸ ‘ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ: “ਟਾਸਕ ਅਜੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। 10.10 ਸੈਕਿੰਡ, ਰੁਕੋ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦੌੜ 10.09 ਸੈਕਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
